Witam, panie Herveaux!

Wampiromaniaczką jestem nie od dziś. Zainteresowanie krwiopijcami noszę w sobie od dziecka. W dorosłym życiu przekułam je na miłość do literatury wampirycznej (beletrystycznej i naukowej), filmów oraz seriali. O tych ostatnich piszę nie bez przyczyny. Podobno każdy człowiek ma swój serial. Moim jest True Blood, czyli polska Czysta krew.  Lecz dzisiaj nie będzie o wampirze. Będzie o wilkołaku. Dzięki mojej pracy, miałam dziś przyjemność poznać filmowego odtwórcę roli wilkołaka Alcide'a Herveaux'a  - Joe'ego Manganiello, który gości właśnie w naszym (dość chłodnym i ostatnio pochmurnym) kraju. Joe opowiadał o swojej dziecięcej fascynacji starymi horrorami, postacią Draculi i Frankensteina. Wspominał o ojcu i jego sycylijskich korzeniach...I oczywiście o swojej postaci z True Blood. Ujął mnie pogodny i wesoły ton tego wyluzowanego faceta. Kiedy prosząc o autograf, spytałam, czy jest zmęczony, odrzekł, że nie, bo ekscytuje go sposób, w jaki ludzie odbierają Czystą Krew.

ps. Lubię pisać. Zwłaszcza o mrocznej stronie księżyca

Wywiad z Wampirem. Libera me.

Libera me mówi nie tyle o śmierci, i nie tylko klimat śmierci stwarza, co przygnębiające poczucie tęsknoty za życiem, kiedy egzystencja staje się śmiercią. W utworze brzmi spokój pochodzący z akceptacji swego losu i jednoczesna dramaturgia wiecznego smutku, nieustającego żalu za tym, co już nie powróci.

Niczym grzesznik wołający do Boga o odpuszczenie win, tak wampir błaga życie o wybaczenie swej zdrady, przejścia na stronę śmierci. To pieśń, która stwarza noc, nieśmiertelnych, którzy płaczą i proszą, choć nie wierzą, że ich modły zostaną wysłuchane. Mijają stulecia, świat się zmienia, ale wampirza melancholia jest niezmienna i cicha.

Muzyka opisuje krainę mroku, w której ludzie przewijają się bez znaczenia, nieistotne są ludzkie cmentarze, kościoły i boleści. Istotne jest cierpienie wampira, znacznie głębsze i bogatsze od ludzkiego, gdyż jest to cierpienie wieczne.

Utwór nie daje nadziei, jest potężny i dostojny jak wampir, nieludzki, choć śpiewany przez śpiewaków o pięknych, czystych głosach. Jeśli kiedykolwiek jakikolwiek nieśmiertelny mógłby pokutować za swe przewiny to tylko przy wtórze Libera me.

Elliot Goldenthal – 01. Libera me
Interview with the Vampire Soundtrack

True Blood. O Luizjanie.

Piękna i klimatyczna jest Luizjana. A klimat ten wynika z tego, że w ciągu dnia słońce oświetla wszystko obficie i radośnie, zaś nocą księżyc jest równie łaskawy. Mocne światłocienie padają na przechadzających się zakochanych, rozgrzana słońcem ziemia, pełne ciepła drzewa i kwiaty otwierają się nocą upajając aromatem.

Noc w Luizjanie jest kwiatem, który otacza miękkością zapachu i nie jest ważne , czy ludzie śpią, czy marzą albo pracują - noce i dnie są tam bliźniacze, a księżyc świeci równie mocno jak słońce, są sobie równe, jednakowo kochane dzieci.

Może dlatego wampiry tak bardzo upodobały sobie Luizjanę, ten Stan, w którym noc tak bardzo im przypomina utracony dzień.