kultura i kreacja

Jak wygląda świat, kiedy życie staje się tęsknotą?*

2012-01-06T20:02:00.000+01:00

Obudziłam się i zerknęłam na białe niebo. Śniegu nie było nawet w Święta, choć niektórzy go wyczekiwali. Zaczął się Nowy Rok i presja Nowych Postanowień. Ten niezwykły moment, zostawienie starego za sobą, wymiecenie go za drzwi, jest pretekstem do zmian. Nie czynię „postanowień”, bo nie potrzebuję ich, jedynie myślę o małych kroczkach i dużych krokach.

To był dobry rok, nie przesadzę, jeśli nazwę go rokiem spełnionych marzeń. Myślę o urodzinach, które były czymś o wiele ważniejszym niż urodzinami:). Wspominam z tęsknotą podróż do miejsca, które pragnęłam zobaczyć już od wielu lat. Cieszę się z podjętej nauki języka, którym chcę dobrze władać. Czuję zadowolenie, że wykorzystałam poczucie mocy i odświeżyłam zakurzone zaległości w skupieniu na własnym zdrowiu. Dużo poznałam, w sobie i w innych, których mogę nazwać bliskimi, a czasem nawet Przyjaciółmi. Uczyłam się, łapałam inspiracje. Niezależnie od podsumowań, ważny jest uśmiech na mojej twarzy, z którym wchodzę za nowe drzwi, pozostawiając stare nieco uchylone, by czasem zajrzeć za nie i podglądać ciepłe wspomnienia.

Zwykle zima mnie przygnębia. W połowie lutego dostaję szału (jest jeszcze na to szansa). Teraz przegapiłam „depresyjne stany”, krótkie dni bez słońca…Ciemność wydaje się nawet ciepła i bezpieczna, okrywająca dzień jak ciężka kotara na teatralnej scenie. Łatwiej o „życie we własnej głowie”, z daleka od hałasu lata, wrzasku jaskółek, ludzkiego ożywienia. Życie toczy się wolniej, przynajmniej na zewnątrz. Czas jednak nie jest leniwy i doznał jakby przyspieszenia.

Twórcze potrzeby mam ochotę wykorzystywać w przygotowywaniu jedzenia. Wyciągam dawno nie ruszany aparat. I jestem zadowolona z tego, co widzę.

Trufle czekoladowe. Z przepisu Ani ze Strawberries from Poland. Ręce całe w lśniącej czekoladzie. Słodycze aksamitne w smaku, lekko słodkie, pod puszystą warstwą kakao.

Sernik kajmakowo - makowy według Liski. Kremowy i aromatyczny.

* Olga Tokarczuk, Dom dzienny, dom nocny

Tam, gdzie rosną dzikie trawy

2011-09-10T23:21:00.000+02:00

Minął już ponad rok od momentu, kiedy ostatni raz pozowałam do zdjęć tej zdolnej dziewczynie. Ostatniego dnia sierpnia zostałam zaproszona przez Klarę na spontaniczną sesję w plenerze. Już drugi raz stanęłam przed obiektywem jej aparatu (oczywiście analogowego). Tym razem, zdjęcia są w kolorze.

Zaszłyśmy daleko, może nie za góry, lasy i rzeki :). Minęłyśmy podmokłe łączki z wyrastającymi z wody pałkami wodnymi, pachnące fioletem kwiaty przypominające wrzosy...Scenografią nie pogardziłby z pewnością mój zwariowany romantyk muzyki, Nick Cave. Doszłyśmy do miejsca na Ursynowie, w którym odnalazłyśmy swój mały, fotograficzny raj. Klara powtórnie zaprezentowała wachlarz pozytywnych emocji, czyniąc tę, skądinąd, nieco rozbieraną sesję, urokliwym spotkaniem z drugim człowiekiem, bardzo utalentowanym!

Wiem jedno: pozowanie wciąga. I niestraszne są jego trudy, słońce na obnażonej skórze, drapiące trawy, komary siekające łydki. Kiedy widzę taki efekt, nie chcę już pamiętać o wszystkich "poświęceniach", bo cóż one znaczą? Poniżej część efektów sesji. Te fotografie bardziej eksponujące ciało postanowiłam zostawić dla prywatnych oczu :)

Mam nadzieję, że Klara ja i jeszcze raz podejdziemy do zagadnienia aktu. W końcu - do trzech sesji sztuka.

FOT. KLARA KELER
WWW

FLICKR

Witam, panie Herveaux!

2011-08-10T21:35:00.001+02:00

Wampiromaniaczką jestem nie od dziś. Zainteresowanie krwiopijcami noszę w sobie od dziecka. W dorosłym życiu przekułam je na miłość do literatury wampirycznej (beletrystycznej i naukowej), filmów oraz seriali. O tych ostatnich piszę nie bez przyczyny. Podobno każdy człowiek ma swój serial. Moim jest True Blood, czyli polska Czysta krew. Lecz dzisiaj nie będzie o wampirze. Będzie o wilkołaku. Dzięki mojej pracy, miałam dziś przyjemność poznać filmowego odtwórcę roli wilkołaka Alcide'a Herveaux'a - Joe'ego Manganiello, który gości właśnie w naszym (dość chłodnym i ostatnio pochmurnym) kraju. Joe opowiadał o swojej dziecięcej fascynacji starymi horrorami, postacią Draculi i Frankensteina. Wspominał o ojcu i jego sycylijskich korzeniach...I oczywiście o swojej postaci z True Blood. Ujął mnie pogodny i wesoły ton tego wyluzowanego faceta. Kiedy prosząc o autograf, spytałam, czy jest zmęczony, odrzekł, że nie, bo ekscytuje go sposób, w jaki ludzie odbierają Czystą Krew.

ps. Lubię pisać. Zwłaszcza o mrocznej stronie księżyca

I love...

2011-08-04T22:07:00.004+02:00

...Bento!

Próbuję, próbuję, oglądam i tworzę od niedawna. Gdyby nie ten blog gdyby nie pewien przypadek, nie byłoby benta w wydaniu własnym. Mnemonique, dziękuję za inspirację!

A to moje pierwsze. Bento.


Brokuł. Pomidor. Ogórek. Papryka. Sałata. Jaja przepiórcze.


Ośmiorniczka u niektórych - ponoć- wzbudzała ślinotok. Wierzyć?


Ziemniaki. Jajka przepiórcze. Szczypiorek. Wędzony łosoś + panierowana feta z brokułem*

Przygotowanie bento sprawia mi ogromną radość, uwielbiam patrzeć na efekt końcowy i samą siebie zaskakiwać. Początki (nie)skromne, ale idę dalej i zobaczę, co droga benta niesie ;).

W tej inspirującej podróży duetu smaku i wyglądu sięgnęłam całkiem przypadkiem trochę dalej, na zachód od Japonii, do Korei. Poznałam delikatny, intrygujący makaron soba - przewiązany różowym papierkiem, leżący razem z braćmi w paczce, nie wygląda jak jedzenie.

Oto koreańskie kulki mięsne z przepisu Majany. Dla Niego mięso, dla Mnie soba.

*Przepisy: Panierowana feta i Ziemniaczki z wędzonym łososiem (lekko przerobione przeze mnie)

Lipcowe inspiracje

2011-07-27T15:34:00.001+02:00

Natchniona pomysłem Ani vel Vespertine poczułam nieodpartą chęć stworzenia swojego zestawienia ulubionych ulubieńców, którzy zawładnęli mną w ciągu minionych tygodni. Gdzieś po drodze zgubiłam pełen napięć czerwiec. Lecz cóż, każdy człowiek jest odkrywcą własnych radości, a to są moje.

1. Emily Brontë i angielskie klimaty

Kilka lat temu, kiedy pierwszy raz obejrzałam Wichrowe Wzgórza z 1992 r. z Ralphem Fiennes’em w roli Heathcliffa oraz Juliette Binoche jako Cathy wiedziałam, że ta historia zawładnie mną na zawsze. Szybko okryłam, że film został zrealizowany na podstawie powieści Emily Brontë, pod tym samym tytułem. Udało mi się odszukać w bibliotece mojej mamy egzemplarz Wichrowych Wzgórz, wydany jeszcze w latach 90., kiedy okładki nie przykuwały oka pięknem. Ta mroczna, ponadczasowa historia jest obok Wywiadu z Wampirem Anne Rice moją ulubioną powieścią. Wichrowe Wzgórza są jedyną powieścią szalenie utalentowanej Emily. Oprócz tragicznej miłości to dzieło jest także peanem dla przyrody angielskiej, surowej i dzikiej, ale jakże pięknej. Czasem wystarczy jeden rzut oka w niebo zasnute chmurami, a już mam ochotę biec na wrzosowiska i szukać swojej duszy między gałęziami drzew. Powieść jest warta kochania za cudowne słowa o miłości i ludzkiej naturze, zupełnie ponadczasowe, jakby niepasujące do niespełna 30 – letniej autorki. Film urzeka czymś jeszcze – nieziemską muzyką Ryuichi Sakamoto, w której jest wszystko: groza, eteryczna delikatność i wszechobecna melancholia.

Ryuichi Sakamoto - Main Theme

2. Rowery holenderskie

Rower górski jest nie dla dla mnie. Nie wiem czemu. Wygoda, szybkość, ok. Jednak wolę obraz dziewczyny w lekkiej sukience, jadącej powoli w zgiełku miasta z koszykiem przy kierownicy, najchętniej wypełnionym ledwo co kupionymi bagietkami i warzywami ;). Dopełnieniem tej nostalgicznej wizji był obraz zdobiący moją ścianę, przedstawiający urokliwy Amsterdam. Na pierwszym tle wybija się czerwony rower z piękną, symetryczną ramą. Zapatrzona w pierwowzór długo szukałam roweru idealnego. Koniecznie czerwonego, obowiązkowo z tą specyficzną ramą. Znalazłam go na aukcji i doznałam rowerowego olśnienia ;). To nie jest nowoczesny pojazd z różnymi bajerami. To raczej rower retro, o czym przypominają białe opony, dzwonek z delikatnym motywem kwiatowym i światełka na dynamo. Jak można się domyśleć, jest już mój i mogę cieszyć się przedmiotem, o którym marzyłam przez wiele lat. Przedmiotem z duszą.

3. Japońskie Bento

Zaczęło się niewinnie, od odwiedzin na blogu Bento po polsku. Wtedy jeszcze nie wiedziałam co to jest bento i o co w ogóle w tym wszystkim chodzi? Później z szybkością asteroidy wyłapywałam kolejne informacje o bento. A więc o co chodzi? Bento to japoński lunch, z pieczołowicie przygotowanych składników, które razem tworzą cieszącą oko kompozycję. Zachwyciło mnie podejście do jedzenia jak do sztuki, troskliwość przygotowania (nawet najdrobniejszych detali), różnorodność połączeń smakowych, zdrowy pomysł na potrawy (dominacja warzyw!). I te pudełka, pudełeczka - z przegródkami i pięterkami! Oszałamia ilość gadżetów służących do przygotowania bento: specjalnie foremki w kształcie zwierzątek, wymyślne wykrawaczki i urocze pojemniczki na sosy. Kiedy patrzę na proces tworzenia tego mini – cudu kulinarnego, to nasza polska kanapka + jabłko stają się wyjątkowo mizerną propozycją… Ujęło mnie to jedzenie tworzone z pasją i miłością, dlatego sama czynię nieśmiałe próby odtworzenia tego japońskiego patentu na polskim gruncie. Sztuka i jedzenie są dla mnie połączeniem idealnym!


źródło: aibento.net

żródło: hawaiikawaii.net

źródło: japancast.net

Bento - film z YouTube

4. Emil Cioran

…Nie trać czasu na krytykowanie innych, ganienie ich dzieł; pracuj nad swoim, poświęcaj mu wszystkie godziny. Reszta to czcza gadanina albo wymysł. Trzymaj się tego, co w tobie prawdziwe albo nawet „wieczne”.

Słowa jego autorstwa uczyniłam moim przewodnikiem, gdy zaczynam błądzić w meandrach życia.

Paris, mon amour.

2011-05-09T14:59:00.002+02:00

O zobaczeniu Paryża marzyłam od dawna. Co jest jasne, spory wpływ miał na to romantyczny, popkulturowy mit tego "miasta marzeń" obecny na kartach książek, taśmach filmowych i w ludzkiej wyobraźni. Każdy z nas ma w sobie wizję danego miejsca na ziemi, dlatego i ja chciałam mieć własny Paryż. Wyposzczona brakiem podróży, niczym sucha gąbka chłonęłam wszelkie wrażenia zmysłowe, czyniąc zapasy, które będą musiały wystarczyć aż do następnego razu. W stolicy Francji spędziłam tydzień, i mimo że plan zwiedzania był niezwykle napięty, a ilość wrażeń przytłaczająca i oszałamiająca, to nie było najmniejszej szansy ujrzenia choć połowy rzeczy, które warto zobaczyć. Jeszcze nie złapałam oddechu po dziełach Luwru, a już zachwycałam się katedrą Notre Dame. Czas kurczył się, wypychany kolejnymi kadrami z podróży, biały pył osiadał na butach i choć nogi już dawno czułam w gardle, szłam przed siebie, nienasycona, by poczuć jeszcze więcej, odkrywać i zapamiętywać.

W moim Paryżu lubię:

1. pozytywną energię ludzi siedzących przy stolikach, na mostach i na trawie,

2. przybrudzone pyłem czasu paryskie nekropolie, które wcale nie są smutne,

3. zdobione mosty oraz złote rzeźby lśniące w promieniach słońca,

4. najzieleńszą, oswojoną zieleń i delikatne kwiaty, których nigdy nie dość w parkach, przy uliczkach, na balkonach z arużowymi balustradami,

5. rozkoszne sklepiki z wypiekami: ciasteczkami, macarons, czekoladą, a także eleganckie sklepy, w których wszystko lśni, a sprzedawca nie potraktuje cię z góry, dlatego, że nie wyglądasz odpowiednio,

6. malutkie uliczki, w które można uciec przed gwarem, a w które było tak mało okazji, aby wejść!

7. podparyski Wersal, z cudownymi budynkami i pałacem Króla Słońce, kwiecista komnata Marii Antoniny, ach!

8. drewniane okiennice, którymi może poszczycić się większość paryskich okien,

9. Pola Elizejskie o zmierzchu koniecznie z bliską osobą,

10. Centrum Handlowe La Fayette, którego ażurowa, zdobiona w witraże secesyjna kopuła przyprawia o estetyczne palpitacje serca,

11. kierowców, którzy niespiesznie poruszają się po mieście, nie trąbiąc na przechodzących na czerwonym świetle przechodniów.

12. wieżę Eiffla, która z bliska ma piękne, ażurowe wykończenia przypominające kwiaty,

13. język francuski, brzmiący niczym poezja,

14. miłość i dumę Francuzów w stosunku do swojej ojczyzny i dopieszczanie jej pod każdym względem,

W Paryżu lubię obrazy, bo mówią więcej niż słowa.

Jeśli tylko zmrużymy oczy, to zobaczymy, że Paryż śni nasze sny, z obojętnością przyjmuje zachwyty, pełen głębokiego zrozumienia dla własnej urody.

...........................................................................................................................................................
*W "moim" Paryżu nie lubię:
1. niesamowitej ilości śmieci
2. tłumów turystów, zwłaszcza Azjatów z wszędobylskimi aparatami
3. klaustrofobicznego metra o dziwnym, metalicznym zapachu
4. korków...

Wiosennym szczęściem delektuj się

2011-04-25T12:55:00.000+02:00

Długo każe na siebie czekać. Kiedy przychodzi, łatwo można ją przeoczyć. Cieszą mnie pierwsze pąki na drzewach, te dorodne i te skromne, rozwijające się w takim tempie, że mógłby je przeoczyć mało uważny obserwator. Wiosna wybucha zielenią, jest to prawdziwa erupcja. Liście kasztanowca, jeszcze wczoraj takie drobne, że zmieściłyby się mojej dłoni, dziś podwajają objętość. Coś, jakaś siła każe mi kierować swoje kroki do miejsc, których nie znam, a także tych, które znam, pielęgnując ich pamięć zimą, kiedy obrazy i wspomnienia zamarzają. Wiosna to oddech ulgi, pachnący, delikatny jaśmin, który śni mi się nocą. Magnolia wygląda jak delikatne ozdoby z bibułki przyczepione do drzew. Pod rozłożystymi magnoliami bawiłam się, kiedy byłam mała w państwie, które już dziś nie istnieje. Gałązka zerwana z podwórka. Jak się nazywają te kwiatki? Nie wiem. To spacery alejkami, którymi jeszcze nie chodziłam, stare domy, którymi się nie zdążyłam zachwycić. Ogromny, biały kwiat zerwany dłonią D.

Dla wielu osób maj jest taki piękny, bo w maju jak w gaju. Dla mnie kwiecień jest moim miesiącem. W kwietniu się urodziłam, to też czas białych i różowych drzew, pierwszy miesiąc najbardziej spektakularnego panowania wiosny. Od tego roku kwiecień będzie dla mnie znaczył coś jeszcze, coś ważnego, coś co zmienia życie. Szczęście!

Za kilka dni rozpoczną się czas panowania maja i moja pierwsza podróż do Paryża.
Czy wrócę z niej inna?

Tymczasem daję się złapać w rozkoszną pułapkę lenistwa i poddaję kulinarnym przyjemnościom.

P jak Pralinki

B jak Brokuł
S jak Szpinak

Czy w końcu przyszedł czas na twórczość kulinarną? A przyszedł, więc szykuję noże, deski, wyrzucam obierki, kroję i siekam, mam dłonie utytłane czekoladą. Fotografuję. Mogę iść spać o północy. W nagrodę dostaję uśmiechy niedowierzania przy świątecznym stole.

Sama je zrobiłaś? Pyszne!: Pralinki orzechowo – czekoladowe

(przepis z moimi małymi zmianami zaczerpnięty z tego słodkiego bloga)

Składniki:

100 g wafelków z nadzieniem z orzechów laskowych, pokruszonych
150 g orzechów laskowych
200 g nutelli
garść drobno posiekanych orzechów laskowych i płatków migdałów

Wykonanie:

Orzechy laskowe podpiekam kilka minut na patelni (można podpiec piekarniku, ja niestety nie posiadam tego cuda). Następnie obieram z łupin (łatwo odchodzą po wpływem ciepła) i siekam na drobne kawałki. Mieszkam posiekane orzechy z nutellą, pokruszonymi wafelkami i formuję kulki w dłoniach zwilżonymi wodą. Gotowe kulki obtaczam w migdałach i orzechach. Wkładam do lodówki, aby się schłodziły. Później wyjmuję i stwierdzam, że smakują podobnie jak Ferrero Rocher :). Wyszło mi około 20 całkiem sporych kulek, które mają tendencję do znikania w ciągu kilku godzin;).

Płatki migdałów podpiekam i wykorzystuję w...

Sałatce brokułowo– czosnkowej

Składniki:

1 brokuł (różyczki)
pół kostki sera feta
kilka ząbków czosnku
garść płatków migdałów
śmietana jogurtowa
opcjonalnie: wędzone chilli z czosnkiem (można znaleźć w sklepach Marks&Spencer)

Wykonanie:

Brokuł dzielę na mniejsze części i gotuję, aż będzie miękki. Wyciśnięty czosnek mieszam ze śmietaną, fetę kroję w kostkę. Ugotowany brokuł chłodzę, wrzucam na niego ser feta, kropię śmietaną z czosnkiem. Wkładam do lodówki. Chłodną sałatkę obsypuję prażonymi na patelni płatkami migdałów, które nabierają ciekawego, orzechowego smaku, który dodaje ekscytującego finiszu sałatce. Najlepiej smakuje po wyjęciu z lodówki.

Oprócz smaku brokuła, uwielbiamy liście młodego szpinaku. Zmieszane z pomidorkami koktajlowymi, świeżym ogórkiem i delikatną mozzarellą. Odrobina sosu z ziołami prowansalskimi wzmocnionymi solą czosnkowo – cebulową.

Efekt:

Życzę Nam wszystkim długiej i orzeźwiającej wiosny!

p.s. Piosenka na dziś

Podróżować, podróżować jest bosko…

2011-01-03T20:17:00.000+01:00

"Chcę jeszcze raz pojechać do Europy
Lub jeszcze dalej do Buenos Aires
Więcej się można nauczyć podróżując
Podróżować, podróżować jest bosko..."

Filcowe wyszywane bombki, które przed chwilą wypadły z woreczka. Gwiazdkowy prezent. Dla mnie. Od Ani

Wielkie, plastikowe walizki taszczone przez drobne dłonie. Miękkie głosy podróżników wracających do Warszawy. Francuski, angielski, angielski z francuskim akcentem. Słyszałam a autobusie opowieść o Zielonej Dolinie, w której znajdują się dwa zamki i rzeka. Ogarnęła mnie ogromna tęsknota. Widzę fotografie, cienie wielkich miast: Londynu, Wilna, Amsterdamu. Co mnie tu trzyma? Sama nie wiem. Ciałem jestem tutaj, w zimie, zaś mój duch przechadza się po uliczkach Paryża, zerka na wystawy, ogrzewa palce na kubku z gorącą czekoladą posypaną cynamonem.

Tymczasem zadowalam się zamrożoną rzeczywistością, zimnymi stopami i lodowatym koniuszkiem nosa. Rzeczywistość jest wyprana z kolorów, dlatego moim światem, ciepłym schronieniem jest dom. A śnieg niech sobie pada za oknem.

Panna Warkoczanka

Dziś miała być baśń. Zimowa pora sprzyja opowieściom „snutym przy kominku i wesoło trzaskającym ogniu”. Zatem przedstawiam małych filcowych bohaterów, którzy wyglądają jak wyjęci z bajki dla dzieci. Mieszkają w czerwonej, drewnianej skrzyni, która Nam wydaje się mała, lecz dla Nich jest całym światem. Lubię sobie wyobrażać, że to rodzeństwo, dwóch braci i siostra, zawsze uśmiechnięci. Spójrzcie tylko na nich - te kolorowe, ciepła ubranka z pewnością pomagają stawić opór mocy Królowej Śniegu.

Zachwyca mnie w tej małej gromadce każdy detal: eleganckie filcowe kurtki i czapeczki, słoneczne guziki od kubraczków z masy fimo, ręcznie plecione warkoczyki u Panny Warkoczanki i - co najważniejsze - szaliczek jednego z braci robiony na drutach (!). Mają serca na dłoni. Ta trójka jest niewątpliwie jednym z najbardziej pozytywnych gwiazdkowych prezentów, jakie dostałam. Dziękuję, Aniu!

C'est le jour de la Noël

2010-12-26T19:59:00.000+01:00

Ludzkie życie związane jest z ciągłym oczekiwaniem. Życiem od zdarzenia do zdarzenia. Święta porządkują nam życie, wyznaczają jego bieg, wytyczają plany. W moim osobistym kalendarzu Gwiazdka jest niczym błyszczący klejnot w papierowej szarości życia. W tym roku próbowałam uchwycić magię Świąt Bożego Narodzenia, która jest dość ulotna, łatwa do zniszczenia przez naburmuszonych ludzi i sklepowym promocjom. Starałam się również opierać komercyjnemu aspektowi świąt, bieganinie z zakupami, pogoni za prezentami. Tak, po prostu, zatrzymać się i pomyśleć: „czy tego naprawdę chcę? Czy o to chodzi?”.

Moim celem było uszczęśliwienie Bliskich. Pachnące goździkami pomarańcze, które chciałam mieć na swoim stole. Upieczenie pierniczków i rozdanie ich w ozdobnych opakowaniach (bo nie każdy prezent musi być ze sklepu). Uwielbiam wybierać wstążki, papiery do pakowania, bileciki, malutkie złote komety z drewna, które przyczepiam do podarunków. Zakochałam się w połyskującym, czerwonym papierze, w który ubierałam prezenty, obserwując jak wspaniale się mienią w świetle. Święta Bożego Narodzenia mogłoby się nazywać Świętem Światła, którego jest pełno tu i tam, tych drobnych lampeczek na choinkach po wspaniałe świetlne ozdoby na ulicach miast. Żałuję, że Warszawa wciąż nie promieniuje tak mocno, jak by to mogło być. A więc podsumujmy. Światło. Zapach. Kolory! A z nich najważniejszy - czerwony, mój ulubiony.

Jestem szczęściarą, ponieważ znów otrzymałam w prezencie ręcznie robione cudeńka, które przedkładam nad prezenty ze sklepu ( no, może nie wszystkie;). Te cacuszka znajdują się na jednej z fotografii, ale to nie koniec tematu elfików ze skrzyni. Cóż, ja mogę się już teraz pochwalić moimi Pikantnymi Łosiami - pierwsze w życiu Pepparkakor. O reszcie świątecznych (spełnionych) marzeń następnym razem!

Loving Almi

2010-11-04T16:55:00.000+01:00

Gdy przytłacza mnie hałas, muzyka, ogrom ludzi towarzyszący mi co i rusz, potrzebuję miejsca, aby dać odpocząć ciału i myślom. Zawsze, kiedy jestem w jakimkolwiek centrum handlowym, to czuję przyciąganie do właśnie tego niezwykłego miejsca. To aż dziwne, że pojęcia AlmiDecor i „centrum handlowe” mogą znaleźć się ze sobą w jednym zdaniu. Kiedy myślę o tym sklepie to pojawiają się w mojej głowie następujące słowa: półmrok, zapach, nastrojowość, piękno, drewno, nasycone kolory. Są to słowa zupełnie odmienne od tego, co może kojarzyć się ze strefą szybkiej konsumpcji. Cóż, ale nie liczy się otoczenie, tylko wnętrze.

Zdjęcie pochodzi ze strony almidecor.com

A wnętrze jest bajkowe. Dekoracje witające wchodzącego są wysmakowane i zawsze idealnie wpisane w porę roku czy aktualne święta. Wystarczy kilka kroków wśród sztucznych kwiatów, równie pięknych jak prawdziwe, wystarczy, aby nasza sylwetka odbiła się w kilku polerowanych, błyszczących brązem meblach, a utoniemy w tym świecie zapachów i smaków (bo AlmiDecor to także AlmiCafe). Ta wyczarowana przestrzeń jest idealnie intymna, światło dyskretnych lamp delikatnie podkreśla urodę przedmiotów: antyki i całkiem nowoczesne aranżacje. Można się zakochać w samych kompozycjach, a co dopiero mówić o pięknie rzeczy. Chodzenie po tym sklepie przypomina nieco zwiedzanie włości naszego majętnego sąsiada, który na chwilę spuścił nas z oka, więc cieszymy się swobodą podziwiania jego domostwa. A to domostwo jest wielokulturowe. Twórcy AlmiDecor zdają się poszukiwać piękna w wielu miejscach na świecie. Indyjskie, wyrafinowane meble z drewna, posążki Buddy budują orientalny styl. Znajdzie się też miejsce na klasykę i prostotę, ciepłotę drewna, miękkość satynowej pościeli i elegancję ciemnych abażurów.

AlmiCafe/almidecor.com

Pamiętam, że do środka przyciągnęły mnie żyrandole pyszniące się przy wejściu. Piękne, lekkie, wijące się formy zamknięte w metalu powinny być znakiem rozpoznawczym AlmiDecor. Cieszę się, że ciężko w nim uświadczyć szkło, sztuczne tworzywa lub plastik. Zdaje się, że odnajdziemy za to odrobinę tradycyjnych, pięknych mebli, którymi mogliby się zachwycić ludzie z minionych epok. Drewno, skóra, aksamit, subtelne ornamenty na szklanych naczyniach, ozdobne naczynia i klatki na wielobarwne ptaki. Aż ma się ochotę zasiąść za mahoniowym biurkiem, napisać list piórem, po czym użyć przycisku do papieru, a później śnić sny w o egzotycznych podróżach na łożu z jedwabną pościelą. To świat luksusu, ale nie tego zimnego i wyrachowanego, tylko ciepłej, nastrojowej Obfitości.

Cudowny, niemalże elficki żyrandol/almidecor.com

Podoba mi się również idea połączenia wyrafinowanego sklepu, kawiarni oraz miejsca kulturalnych spotkań. I choć czasem zapach kadzideł miesza się z wonią potraw, ani trochę nie osłabia to apetytu na kolejne i kolejne zachwyty. W 2006 roku zorganizowano w wnętrzach sklepu spotkanie z Marthą Steward, gościły w nim również artystki Ive Mendes oraz Ania Dąbrowska, która nagrała teledysk w aranżacjach salonu. O tym, że to miejsce kuszące wizualnie dla artystów świadczą także sesje zdjęciowe oraz pokaz mody oraz designu LG i Young Polish Designers.

Projektanci AlmiDecor zdają się być niezwykle czuli na miejsce, które współtworzą. Wkrótce przyjdzie czas na aranżacje świąteczne i myślę, że wtedy dadzą wizualny popis, a ja pozwolę się zalać feeri głębokich barw, leciutkich piórek, iskrzących się ozdób i oszałamiających zapachów:)


Taki żyrandol mógłby oświecać mój wymarzony dom.*

Czy ten pomysł nie jest zabawny?:)

Przepiękna, lekka, ażurowa. To ozdoba, nie zwykła klatka.

Sztuczny kwiat, ale jaki uwodzicielski. To karczoch, więc musi działać na zmysły.

Idealny do ręki arystokraty, wzory wytrawione na szkle sprawiają, że kieliszek staje się dziełem sztuki.

W moim domu odmierza czas podobny zegar. Ten jest ujmujący w swojej XIX - wiecznej, peronowej formie.

Cudna latarenka, szkoda, że nie trafiłam na białą!

Zdecydowałam się na tego posta wiedziona szlakiem pięknie zaaranżowanych sklepów (a nawet miejsc przerastających idee sklepów), w tym opisywanego wcześniej Secret Life (of Things). Może wkrótce trafię na kolejne inspirujące miejsca ze wspaniałymi przedmiotami?

* Wszystkie zdjęcia pochodzą ze strony www.almidecor.com

Salony AlmiDecor znajdziecie TUTAJ

Nie kupuj kota w worku

2010-10-13T16:48:00.000+02:00

...ale oczywiście, możesz go dostać!

Mam kilka zdolnych koleżanek. Jedna z nich ostatnio eksperymentuje, a mnie obdarowuje efektami eksperymentu. Tym razem zabawiła się w worek. Z kotem. Kot, wielce urokliwy, nie jest niestety jej autorstwa:). Fioletowy, ręcznie szyty worek, z brązową tasiemką ozdobioną koralikami, od razu podbił moje serce.

Koty, czy to szyte, czy szydełkowane posiadają niezwykłą moc przyciągania wzroku. Wciąż mi tkwi w pamięci Kot, którego wypatrzyłam w krakowskim sklepiku - był to Kot Cynamonowy, kocia dusza ukryta w pluszowym ciele pachnącym cynamonem. Ten Kot przywodzi mi z kolei na myśl bajkę, w której pojawił się pies pilnujący skarbu, posiadający oczy ogromne jak spodki...

Precyzja wykonania Wielkoookiego Kota (bo jest to robota hand - made) mnie zdumiewa i jeszcze ten kwiatowy wzorek na kocim futerku!

Secret life (of things)

2010-10-07T20:34:00.002+02:00

Dawno nie pisałam. Nie potrzebowałam, a może nie miałam inspiracji. W końcu nadeszła. Dzisiaj. Choć długo dojrzewała. Całe lato, kiedy oddawałam się poszukiwaniom drobiazgów i rozpieszczałam oczy widokiem, rzeczy, które chciałam mieć. Aby mi niosły radość.

To miejsce powstało już kilka miesięcy temu. Zimą? Poprzednio była tam pralnia, opięta pomalowaną na biało siatką, którą omijałam spojrzeniem. I nagle coś zaczęło się zmieniać. Zniknęła pralnia, a zamiast niej pojawiły się kolory i przedmioty. Na początku nieśmiało, jakieś kolorowe lampki, drobiazgi na wystawach z wielkimi oknami, które w końcu zaczęły wpuszczać światło do tego przybytku.

Do tej pory ulica Polna była atrakcyjna dla mnie głównie ze względu na zapach piekarni (i bułeczki z suszoną żurawiną!), teraz nieustannie zawieszam wzrok na wystawie sklepu. Secret life (of things). Ten, jeszcze pachnący świeżością przybytek, był dla mnie dość tajemniczy. Wyglądał na taki sklep, co to sprzedaje kilka rzeczy na krzyż w niesamowicie nieprzyzwoitych cenach. W miarę, gdy wystawa zaczęła się wzbogacać o nowe przedmioty, tym zaczęła wzrastać moja ciekawość i zaufanie. W lato pojawiły się barwy. I perfumy. A teraz, od kilku miesięcy nie mogę się oprzeć kolejnym drobiazgom z wystawy, które „żyją sekretnym życiem”. Ujęły mnie zwłaszcza kwiatowe, ozdobne girlandy z metalowych listków oraz świecznik, hmm kandelabr! Również stworzony z metalowych, stylizowanych kwiatów, co wydało mi się projektem niezwykłym i pięknym.

Dobrze jest mijać na swojej codziennej drodze miejsce, które przyciąga wzrok i sprawia estetyczną radość. A kiedy wejdzie się na stronę sklepu…Secret life of things to dom dla mebli, kosmetyków i dodatków. Znajdzie się w nim też miejsce na książki, łyk herbaty oraz dziecięce drobiazgi. Zastanawiałam się, co sprawia, że ten sklep wydaje mi się taki inny. Niezwykły. Otóż, już chyba wiem. Zaglądając do niego widzi się ład. Harmonię. Jest niczym starannie umeblowany pokój, do którego chce się wejść, obejrzeć drobiazgi na półkach i spocząć na kanapie z filiżanką aromatycznej herbaty.

Sklep powołały do życia dwie dziewczyny – Viola i Aga. Jak piszą na swojej stronie internetowej, pragną stworzyć zrelaksowany nastrój nie tylko w Secret life of things, ale również chcą pomóc innym, poszukującym podobnego klimatu w własnym domu. Podkreślają, że ich siłą są pomysły, niekoniecznie ogromny budżet.

Przyznaję, że przeglądając ofertę sklepu (a może wspaniale urządzonego wnętrza udającego sklep?) poszukiwałam głównie drobiazgów, które potrafią wywołać uśmiech na twarzy, a w których mieszkają okruchy piękna.

Każda rzecz jaką można znaleźć w Secret life of things zdaje się posiadać duszę. Osobowość. I każda z nich jest do kochania. Wydaje mi się, że przygarniając stamtąd nawet drobiazg, przynosimy do swojego domu te maleńkie drobinki pozytywnego nastroju. Sklep nie należy do tanich, ale mnie kusi. I skuszę się na cokolwiek.

Nie widziałam tych szafeczek na żywo. Mam jednak nadzieję, że są malutkie. Na tym (i na barwie!) opiera się ich urok...

Marzę o tym świeczniku na swojej ścianie. Jego roślinna uroda mną zawładnęła. Ilekroć przechodzę, wymieniamy spojrzenia ( w końcu on też ma jakieś swoje sekretne życie, czyż nie?).

Rozkoszne materiałowe klocuszki dla dzieci.

Najpiękniejsza jest metalowa osłonka. Te ornamenty!

Myślę, że takie niesamowicie kolorowe lampki mogłyby uratować wiele depresyjnych duszyczek w najbliższe jesienne dni. Szkoda, że ich cena jest taka wysoka. Szkoda, że to co piękne jest tak często najdroższe.

Przepiękny. Na tealighty. Światło płomienia odbijające się od metalowych płatków musi wyglądać niezwykle.

Wszystkie zdjęcia pochodzą ze strony Secretlife.pl

Adres sklepu:

Secret Life s.c
ul. Polna 18/20
00-625 Warszawa
tel: 22 412 48 11
sklep@secretlife.pl

Godziny otwarcia:
pon - pt 11-19
sob 11-15

"Szczęście. Proste jak szklanka, jak czekolada albo kręte jak ścieżki serca. Gorzkie. Słodkie. Żywe."

2010-08-25T12:58:00.004+02:00

Dostałam prezenty z masy solnej. Tym bardziej cenne, bo robione „na próbę”, „pierwszy raz” i „nie wiedziałam, czy mi się udadzą”. Są rozkoszne i takie dziecięco - wesołe:). Pachną smakowicie, solą i mąką. Pies nie mógł im się oprzeć;). Czuć od nich też farbę akrylową, którą zostały pomalowane po wypieczeniu. Co ciekawe, po malowaniu straciły pierwotną twardość i są lekkie i miękkie. Każdy z nich był osobno zapakowany w szeleszczącą bibułkę, a całość umieszczona w rozkosznym pudełeczku o barwie śródziemnomorskiego morza…Jak zawsze, prezent dopracowany w każdym estetycznym detalu. Dziękuję!

Ten w kącie to storczyk. Ma zaczątki małej hodowli. Wiewiórki dostaję zawsze, w różnych wersjach - z masy, plasteliny, a raz nawet uszytą własnoręcznie jako maskotkę - przytulankę. Wielbicielką wiewiórek jest się zawsze;).

"Rodzinka biedronek na lodówce? Jasne. Tylko trzeba przykleić magnesy."

Totalnie urzekające i urocze.

"...A ten możesz sobie sama pomalować." To maleństwo ma bonusik - malutką pętelkę, na której można je powiesić.

Villa Nova

2010-08-18T17:36:00.003+02:00

Zieleń, woda, bladoróżowe lilie. Korytarze zbudowane z liści. Słońce grające w światło - cienie na ziemistych ścieżkach. Czy tam naprawdę mieszkał król? Czy to te same ścieżki, którymi on się przechadzał?

Wilanów to ogrody porządku, kwiatowe dywany (fioletowe, różowe i żółte), ale gdy się od nich oddali można zaznać tej odrobiny dzikości. Włożyć stopy do chłodnej wody (co za ukojenie w upalny dzień !) i cieszyć się, że zostawiają mokre ślady. A najlepiej jest wtedy, kiedy ten czas, ten łyk oddechu spędza się z bliską osobą, niewidzianą od dawna. Czas nie nadgryza przyjaźni:) .

Before the summer ends

2010-08-08T22:05:00.004+02:00

She made me give my promise,
a terrifying promise,
it's not the kind of promise made every day.
To desecrate a temple, to trample on a flower,
to catch a butterfly and simply tear off its wings,
it's worse than all of these things*.

Kiedy skończyły się gorące dni, zniknął mój gorący zapał. Chłód wiruje w powietrzu, mieszając się z drobinami słońca. Wczoraj i Dziś wybieram ubrania jesienne – w barwach wieczornych drzew i ciemnej czekolady. Podczas spaceru z psem myślę o herbacie (cynamonowej czy waniliowej?), którą będę piła, kiedy liście zmienią kolor i o rozgrzewających zupach, które będę przygotowywać. Każdy czas oferuje nowe możliwości. Każdy inspiruje.

Któregoś ranka zapowiadającego gorący dzień obudziłam się z myślą o koszyku. Ta wizja pojawiła się gdzieś między światem snu a jawy, zupełnie niespodziewanie. A może spodziewanie, skoro dzień wcześniej myślałam na czym będę trenować cierpliwość? „Zrobić coś, coś namalować? Nie. A może wyszyć?”. Hmm. No dobra. Ja w upale, ja w upale, kiedy krople wilgoci zdobią skórę, kiedy wysiłek intelektualny jest niemożliwy, wtedy pozwalam sobie o uśpienie umysłu, a pobudzenie ciała. Niech ręce pracują. Mam rezultaty, jeszcze tylko trzeba nad nimi popracować.

Koszyk (filc, drobne koraliki, nić – igła - nożyczki, magnes, czas). Myślałam nad letnim koszem z kwiatami. Barwnymi i lśniącymi. Pomysł z sennej pobudki zawisł na drzwiach lodówki, ponieważ wszyłam w niego magnes.

Motyl. (idea nieskończona) Głodna wyszywania poszukałam inspiracji. Jest. Wisi i błyszczy, orientalny motyl – zawieszka z Empiku, kupiony w czasie zimowej wyprzedaży. Dobry wzór. Na razie mam jedynie pół motyla, czeka na doszycie mu tyłu, wypchanie go i zrobienie zawieszki.

Lato nie budzi mojego zaufania. Choć może jeszcze wrócą upalne dni, zanim słońce zdąży wyblaknąć.

*Dracula musical.

Tryptyk i letnie ptaki

2010-07-22T11:46:00.000+02:00

To był pracowity rok. Dopiero teraz, gdy są wakacje i czas wolny, dostrzegam w jakim tempie żyłam przez ostatnie kilka miesięcy. Dwie uczelnie, prowadzenie portalu wypełniały moje życie totalnie. Od niecałego miesiąca czas płynie leniwie, przesuwa się gdzieś obok mnie i między palcami. Mam chwile na to, aby złapać oddech, uspokoić łomotanie serca, przyzwyczajonego do stresu i wysiłku. W wolne dni układam myśli na właściwych miejsca, zdarza mi się zapominać o planowaniu, dlatego dni mijają tak szybko i jednocześnie sennie. Lato przypomina mi jeden wielki, ciepły sen. Ludzie są aktywni, ale upał nas spowalnia, liczą się drobiazgi - powiew powietrza z wiatraka, kropla poru na skórze, kropla wody na szklance z zimnym napojem. Lato to także różowy zachód słońca i ptaki piszczące, kiedy dzień chyli się ku końcowi. Pod wieloma względami lato jest dla mnie melancholijne, przypomina o przemijaniu.

Niewiele robię, gdyż dużo koncepcji zatrzymało się w moim umyśle. Mam zamiar zrealizować swoje postanowienia, wieczne odkładane na nieokreślone "kiedy będę miała czas". Chciałabym upiec chleb. Dokończyć, to co zaczęłam. Przeczytać zaległe książki. Próbując się zmobilizować, wyciągam prace namalowane w tym roku. Po kilku tygodniach mogę na nie spojrzeć z dystansem, na nowo interesując się ich kolorami. Zadziwiły mnie ich barwy.

Pierwszą pracę lubię za jej świetlistość, a z drugiej strony mocne nasycenie czerwienią tkaniny. W moim przypadku praca z akrylami przypomina raczej malowanie akwarelą, ponieważ kładę cienkie warstwy farby z dużą ilością wody. Uwielbiam te prześwity i światło, które można osiągnąć za pomocą mocno rozwodnionej farby. Widać to w butelkach przedstawionych na drugim zdjęciu. Uwielbiam ich światło. Trzecia praca jest moją próbą osiągnięcia nasyconych kolorów, jest to trudne, jeśli ma się zamiłowanie do świetlistości. Jestem bardzo ciekawa, w jakim kierunku pójdę w przyszłym roku nauki. Chciałabym, aby w przyszłym roku prace były lepsze. Oby! Tymczasem farby czekają w zamknięciu, a pędzle schowały się w kąt.

Mistyka dnia codziennego.

2010-07-03T22:19:00.000+02:00

Czymże jest mistyka? W ludach pierwotnych była nieodłącznym elementem funkcjonowania społeczeństwa, poczuciem łączności z bytem wyższym. Podobnie w kulturach tradycyjnych rytuał umożliwiał „załatwienie” jakieś sprawy, uleczenie choroby czy przejście z jednego statusu społecznego w inny.

Zdawałoby się, że tamten świat był zanurzony w religii, w cudownej wierze w istnienie bóstwa i jego działalności na ziemi. Można pozazdrościć takiego życia, które dzięki partycypacji mistycznej nie jest podatne na doświadczenie, bo wszystko pozostaje w rękach bogów, a każde zjawisko ma swoje odrębne znaczenie i przypadkowość nie istnieje.

Wyobrażam sobie, że świat kultur prymitywnych był magiczny, a owa magia nie była przeznaczona tylko dla wybranych. Była namacalna. Bo kto wkładał by kilkakrotnie rękę do ognia, tylko dzięki wierze w to, że tym razem bóstwo pozwoli uniknąć oparzenia?

Oto żyję w tym społeczeństwie, otaczają mnie duchy, a każde zjawisko ma swoje znaczenie. Ważna jest moja krew, ważne są wydzieliny i to, co trzeba z nimi zrobić, ważne są moje zdobienia na ciele. Aby stać się kobietą muszę odbyć pierwszą miesiączkę i znieść wszystkie niedogodności z tym związane. Podczas okresu jestem izolowana, a później palę swoje ubranie. I znowu jestem czysta. Abym mogła zdobyć męża, wybranek musi przekonać do siebie podarunkami mych braci i rodzinę, czasami obrywa. Biada naszemu dziecku, jeśli urodzi się czarne. Bo czerń to nie kolor, a jeśli nie ma takiego koloru, to dziecko nie ma żadnego statusu społecznego.

Żyję w czasie świętym, chcę w nim żyć i chcę dotykać boskości. Wypatruję znaków. Mój świat określa wielki słup, środek świata, który wyznacza moją przestrzeń. Poza granicami mojego świata nie ma nic. Jest tylko zło.

Jednak wiadomo, że nic z tych rzeczy nie ma miejsca. Żyję w mieszkaniu znajdującym się w bloku i o religii przypomina mi tylko dźwięk dzwonów kościelnych, które nie dają o sobie zapomnieć codziennie dokładnie w południe. Czy ludzie w kościele czują w nim obecność Boga? Ja czuję chłód kamiennych ścian i posadzek, zapach kadzideł i melancholię.

Zastanawiam się czemu ludzie tak bronią się przed myśleniem mistycznym. Łykają leki na ból głowy, zamiast uwierzyć w siłę ciepła własnych rąk. Nie zawsze wierzą, że kiedy kogoś lubią lub nie, to wysyłają do niego „fale” dające odczuć o tym tej osobie. A już najbardziej opierają się faktowi, że słowa wypowiadane przez nich mają moc oddziaływania i mogą pomóc albo zaszkodzić. „Kocham Cię”, „Nienawidzę Cię”, „Jestem gruby/brzydki/głupi”. Czy one nie brzmią trochę jak zaklęcia wypowiadane w dobrej lub w złej wierze?

Wyrzucając mistykę z życia codziennego, a może wręcz prywatnego, chętnie szukamy jej gdzieś indziej. Jest mnóstwo powieści o wampirach obdarzonych super mocami, o aniołach, które walczą o nasz świat ( a kto z was wierzy w swojego anioła stróża?). To nas kręci, to nas fascynuje. Z filmów straszą nas duchy, a może raczej dusze, demoniczny Al Pacino wiedzie na manowce Keanu Reevees’a. Ale kto z nas wierzy w prawdziwe zło? W diabła? W złe moce?

No tak. Diabeł i anioł to symbole. Dobra i zła. Ale ja czasem mam wrażenie, że chodzi o coś więcej.

Chciałabym mistyki. Poczucia świętości. Czasem wydaje mi się, że widzę jej przebłyski. Kiedy wiatr wieje i porusza liśćmi. Albo wtedy, kiedy słońce powoli znika i rzeźbi w ziemi światłocienie. Nikt mnie nie przekona, że cmentarze nie są smutne ani ciche, bo wierzę, że tam gdzie płaczemy zostawiamy w jakiś sposób swoje emocje. Podobnie rzecz ma się z radością.

Nie potrzebuję bogatych strojów, brzmienia bębnów czy narkotycznych ziół. Chciałabym tylko, aby nasze życie było bardziej święte.

Analogiem Klary K.

2010-06-10T10:18:00.003+02:00

Klara jest bardzo zdolna. Robi zdjęcia starymi aparatami analogowymi. Tylko takimi. Ujęta urodą jej portfolia, w którym fotografie mają szaro - mleczną barwę zapragnęłam dołączyć do modeli. I oto jestem:).

Oprócz robienia zdjęć Klara zajmuje się jeszcze rękodziełem i grafiką. Zdolniacha:).

Strona Klary - portfolio
a tutaj Flickr

Tam gdzie stoją w parku rzeźby

2010-06-06T19:18:00.005+02:00

Istnieją miejsca, które są pochwałą estetyki, w których mieszkają strzępy historii, dawnych rozmów, przejażdżek i śmiechów. Kiedy trafia się do takiej strefy nie można oprzeć się wrażeniu, że w kamieniu, drewnie, drzewie jest duch pamiętający dawne dzieje, którego z pewnością nie da się łatwo przepłoszyć. Spacer parkową aleją, w zapachu kasztanów może zaprowadzić w miejsce, w którym przystaniemy i od razu zaczniemy tkać jego własną historię, ignorując słowa przewodnika. Zupełnie jak Sinead O' Connor w ekranizacji "Wichrowych Wzgórz" odkrywająca starą posiadłość:). Są takie miejsca, które inspirują do pisania opowiadań ( a właściwie opowiadania).

Oczywiście, można także korzystać z twórczej aury, grzebiąc się w czerwonej glinie, która ma taki specjalny zapach. Dobrze było budzić się słysząc ptaki, przejść do oszklonej werandy i wypatrywać ducha na zewnątrz wśród kamieni przeznaczonych do rzeźbiarskiej obróbki. Pierwszy raz mieszkałam w budynku przerobionym ze spichlerza;). Pierwszy raz miałam do czynienia z kołem garncarskim. I pierwszy raz napisałam opowiadanie w takim tempie, w zmęczeniu, mając tak niewiele czasu a tak dużo inspiracji:). Dobrze jest się wybrać to miejsce, będąc blisko Radomia, a mam na myśli Orońsko - a dokładnie Centrum Rzeźby Polskiej. Wszystko jest tam zachwycające: posiadłości Józefa Brandta, który w nich zamieszkiwał do 1915 roku, rzeźby zdobiące park, pewna stara budowla z ogromnym kluczem do zamka. I te luksusowe budki dla ptaków:). Czy jeszcze tam wrócę? Chciałabym.

Efekt mojego plenerowego pobytu w Orońsku:

It can't rain all the time.

2010-05-07T08:14:00.004+02:00

Deszcz spływa po liściach i wsiąka w ziemię. Powietrze pachnie mieszanką kwiatowych woni i ogniska, mimo że w miejskiej dżungli nie ma dla nich miejsca. Czy mam rację, że kwiaty kasztanowca przypominają popcorn? Spadając, dryfują po deszczowych kałużach niczym biało - różowe łabędzie. Wiosna obiecuje zapachy i soczyste kolory, świeże liście jeszcze nie pokryte kurzem czasu. Krople czynią świat rozedrganym, delikatniejszym, czułym. I nie mają znaczenia przemoczone buty, ważne jest piękno.

Wiosna jest do uwielbiania:).

Oczekiwanie, czekanie, czekając

2010-05-04T21:25:00.003+02:00

... z niecierpliwości, by się uczyć i zacząć coś nowego. Aby próbować osiągać wymarzone i podziwiane efekty. Pozwolić sobie za na wiarę w możliwości i iść do przodu. Zamiast popatrywać w oddali na ocean możliwości.

A więc czekam na świetlistość, szczegół, chwytanie chwili i jej barwy, poszukiwanie prostoty, głębi i nieostrości. Jak w życiu. Czy to się uda? Chciałabym, chcę. Będę chcieć. Wyruszyć na poszukiwanie piękna:).

...

2010-04-11T10:23:00.002+02:00

Jak to się mogło stać? Wygląda tak, jakby nikt nie chciał, aby Oni dolecieli tam żywi. Nasz kraj nie ma szczęścia. Żal mi tych ludzi, którzy przecież byli niewinni. To niepojęte, nie do zrozumienia. Za dużo śmierci.

Wiosna.

2010-04-06T17:22:00.001+02:00

I nie trzeba nic więcej dodawać.

It's all in my head

2010-03-30T10:34:00.007+02:00

To już nie pierwszy raz, kiedy mnie odwiedził. Przychodził, a ja starałam się jakoś zamaskować swoje myśli, żeby nie miał do nich dostępu. Kiepsko sobie z tym radziłam. Poza tym, mógł wcielić się w każdą napotkaną osobę, najczęściej wybierał kaleki lub ułomne dzieci. Kiedy przechodziłam obok takiej grupki osób i wychwytywałam wśród nich dziwnie zachowującą się postać, byłam niemalże pewna, że to on. Patrzy na mnie, ale nie może zrobić nic więcej. Biedna istota poruszana jego mocą oczywiście nie zdawała sobie sprawy z tego, co się z nią dzieje. Wpatrywała się jedynie we mnie, a ja przyspieszałam kroku, nie wiedząc kiedy i gdzie znowu na niego wpadnę.

Czułam zagrożenie. Strach.

Uciekałam przed nim, ale właściwie nie miałam dokąd.

Najbardziej przerażały mnie morderstwa. Znajome osoby doniosły mi, że zamordowano pewną dziewczynę. Byłam wstrząśnięta. Szybko przybyłam na to miejsce i wezwałam Go.

Nakazałam, aby przywrócił ją do życia, po tym co zrobił. On czasami działał zupełnie bez sensu, jakby się gubił w świecie ludzi. Nie widziałam jak się pojawił, ujrzałam tylko efekty jego działań. Dziewczyna ożyła. Wcześniej zginęła powieszona. Ocknęła się, a czas wokół nas cofnął się do momentu, kiedy jeszcze żyła. Odetchnęłam, bo ona nic nie pamiętała.

Wokół świat malował się na szaro, panował chłód. Postanowiłam wracać.

Wiedziałam, że ucieczka przed nim nie ma sensu. Nie miałam, gdzie się ukryć, znał moje myśli, nad którymi nie potrafiłam zapanować.

Zamknęłam się w mieszkaniu. Okno było otwarte, ale o dziwo, do pokoju nie wpadał śnieg padający na dworze.

Wtedy go zauważyłam.

Szedł powoli uliczką. Nigdy wcześniej nie widziałam go w tej postaci. Wpatrywałam się w niego, ale zanim zdążyłam zareagować, zmaterializował się w moim oknie. Wszedł do pokoju. Nie odzywał się do mnie, tylko wpatrywał intensywnie. Znacznie przewyższał mnie wzrostem. Miał na sobie dziwny, futrzasty, ciemny płaszcz, absurdalnie staromodny.

Stał naprzeciwko mnie i się uśmiechał. Patrzyłam na niego, analizując jego wygląd. Brązowe, okrągłe oczy, niewinne jak u dziecka. Lśniły. Równie wspaniałe były jego włosy, ciemno rude, sięgające ramion, gęste. Obeszłam go i z podziwem ujrzałam jak te włosy, pełne kolorów, zdobią kołnierz jego płaszcza. Odwrócił się razem ze mną, nie spuszczając ze mnie wzroku.

Podeszłam bliżej.

Dotknęłam lekko jego płaszcza, a jego uśmiech zapłonął mocniej. I nie tylko on, bo natychmiast poczułam omdlenie, słodkie, zniewalające. Jakby rzucał na mnie urok. Próbowałam zsunąć jego płaszcz. Nie pozwolił mi na to.

- Nie wolno Ci tego zrobić – usłyszałam w głowie jego głos. Nadal się uśmiechał, choć z jego ust nie wydobył się żaden dźwięk.

Rozchyliłam jego płaszcz i wtedy to zobaczyłam. Pustka. Nic. Jego ubranie było zawieszone na próżni. Nie miał ciała. Patrzyłam i nie mogłam przestać.

- Widzisz, nie zmaterializowałem się do końca – znowu te słowa dochodzące nie wiadomo, skąd.

- Jesteś mordercą. Zabijasz ludzi. – powiedziałam. Nie rozumiem, czemu to robisz. Z nudy? Nie dajesz mi spokoju. Dręczysz. Siedzisz w mojej głowie, a ja nie mogę nic z tym zrobić. Widzę Cię wszędzie. Patrzysz na mnie oczami osób, które mijam. Tych biednych, słabych istot. Czytasz moje myśli. To doprowadza mnie do szaleństwa. Włazisz do moich snów.

- Mogę być i kochankiem, i mordercą. Czym chcesz.

Zniknął. Znów zostałam sama. Czułam zbliżające się niebezpieczeństwo. Próżno wołałam, a wiatr niósł jego imię. Nie pojawił się znowu.

..................................................................................................................................................................

Obrazek: crisalideinversa.com

Zimno

2010-02-16T20:07:00.006+01:00

…Zimny wiatr wciska się pod kaptur. Ale wciąż idę, przechodzę z paczką przez brudne, śnieżne góry, przechodzę przez tory. To prawie jak nowojorska zima, tyle, że nigdy jej nie widziałam.
Zimne myśli wlatują do głowy i szukają tam ciepłego miejsca, aby osiąść na stałe, przeczekać na pierwsze roztopy. Myśli kostnieją, są śniegiem w głowie. Brudnym i męczącym.
Przemoczone nogi.
- Wyjdziesz z psem?
- Jasne.
Tyle w nas jest wszystkiego, a tak mało czasu, noc zabiera dzień. Taka dobra byłaby prostota wyjścia na spacer z psem, obejrzenia kształtu śnieżynki na czarnej rękawiczce, zjedzenie wspólnego posiłku. Myśli kamienne stawiają opór, pojawiając się razem z wieczorną ciszą.

Królowa

2010-01-21T21:38:00.008+01:00

Dzyń, dzyń, dzyń...
- Kto to?
- A, to Królowa Śniegu. Niebezpieczna baba...
- Czemu?
- Zamrozi Twoje serce, zanim się spostrzeżesz.

Zima to śmierć. Cicha i zimna. Zima. Tylko pies ogrzewa sobą śnieg, biegając po nim wesoło.
Nie znoszę zimy.

- Zimo, czemu jesteś smutna?
- Nie mogę się uśmiechnąć. Twarz mi popęka na tym mrozie...
- Zimo przytul się do mnie.

O, tak.

Świeży Rok

2010-01-09T19:19:00.007+01:00

Arlekin

2009-11-23T09:54:00.007+01:00

labirynt fauna

2009-11-11T12:51:00.005+01:00

Teraz będzie więcej kreacji, mniej kultury:).
Pierwsza praca z rzeźby. Zdjęcie niestety kiepskiej jakości.

Stacja Kultura.pl - Poczuj pociąg do kultury!

2009-10-10T20:38:00.007+02:00

Dziś startuje portal StacjaKultura.pl.

StacjaKultura.pl jest miejscem, w którym użytkownicy mogą zapoznać się z kulturą w szerokim tego słowa znaczeniu.

Portal ten bowiem ma takie działy jak: literatura- kraina słów, film, sztuka, teatr i opera, muzyka oraz gry i technika.

Dzięki temu, że skupimy na łamach portalu wymienione tematyki, każdy może zaznajomić się z działami, które go interesują oraz poszerzyć swoje horyzonty wchodząc na inną, dotąd nieznaną dziedzinę.

W naszej bazie mamy już ponad 2000 tekstów, aby w momencie startu serwis nie był pusty. Działy mają swój zespół redakcyjny, a wyselekcjonowane osoby znają się na tematyce, o której piszą. Prócz tego, portal umożliwia użytkownikom integrację z redakcją.

Po pierwsze dlatego, że posiada możliwość dodawania materiałów.

Po drugie, każda zarejestrowana osoba może zakładać wątki na forum, które mogą być widoczne dla wszystkich lub tylko dla wybranych znajomych.

Po trzecie, użytkownik może również stworzyć swojego bloga, dodawać gadżety znane chociażby z blogspota, dodawać zdjęcia do profilu, zrobić swój opis czy rozmawiać ze znajomymi za pomocą wewnętrznej poczty.

To tylko przykłady, a niespodzianek jest jeszcze więcej i nie sposób ich wszystkich wymienić.

Pisz. Wygrywaj.Odbywaj praktyki.Poznawaj ludzi. Oceniaj. Czytaj. Zdobywaj!

Zapraszamy na www.stacjakultura.pl!

*** / ...

2009-10-04T18:10:00.011+02:00

Wczoraj podczas spaceru z psem spojrzałam na niebo. Było barwy głębokiego granatu. Jak pomalowane granatową farbą, z licznymi plamami zostawionymi przez odciski mokrej gąbki.

Kiedyś lubiłam jesień, bo miło mi się kojarzyła. Teraz nie mam już tych skojarzeń, jednak nadal lubię zapach cynamonu, czy moich niegdyś ulubionych, ciężkich perfum.

Jesień jest teraz zimna, pokryta szarą pleśnią. Lodowaty wiatr. Chciałabym aby ta jesień miała kolory zdjęć, które dziś pokazuję. Są sprzed roku i bardzo lubię ich kolory.

P.S. Od niedawna można znaleźć mnie i moje prace na deviantarcie pod tym adresem :).

Ciepłe Cienie

2009-09-21T18:06:00.008+02:00

Gdzie łapałam cienie?:)

Pośród drzew i cieni

2009-09-20T13:57:00.016+02:00

Agata

Autorka bloga :)

Pochwała prostoty

2009-09-16T16:17:00.002+02:00

W dobrym stylu, w stylu epoki

2009-09-15T19:15:00.003+02:00

Mandala.

2009-09-15T19:09:00.002+02:00

Przypadkowo powstała na zajęciach z grafiki.
Pasuje na jesień. Ogrzewa kolorami.

O kwiatku, który pachniał perfumami

2009-09-12T20:20:00.002+02:00

Przy okazji Festiwalu Wokulskiego, natknęłam się na ciekawą akcję promocyjną. Otóż, okolice Kolumny Zygmunta zostały całkowicie zalane morzem czerwieni. Czerwieni maków, czyli symbolu znanej firmy perfum. Każdy ze sztucznych kwiatów został skroplony nowym zapachem tejże marki.

Pachnące maki były wręczane zaintrygowanym widzom, a oni odchodzili z bukietem w dłoni. Stare miasto wypełniło się zapachem i czerwienią - kwiaty w dłoniach, kwiaty wetknięte za kolczyki, w plecaki, wózki dziecięce. Kwiaty tu i tam.

Byłam pod ogromnym wrażeniem tej rewelacyjnej promocji, a przede wszystkim ogromu makowego pola..

II Festiwal Wokulskiego

2009-09-11T11:02:00.006+02:00

Festiwal Wokulskiego jest to impreza zorganizowana przez Warszawską Wyższą Szkołę Humanistyczną, której mam zaszczyt być studentką ;).

Jest to już drugie wydanie Festiwalu Wokulskiego i tradycyjnie będę brała w nim udział jako XIX - wieczna elegantka:).

Zabawa odbędzie się 12 września o godz. 13 na Krakowskim Przedmieściu 1 przy Pomniku Kopernika, gdzie będzie można spotkać mnie, inne damy i dżentelmenów we frakach.

Z programem Festiwalu można zapoznać się tutaj

Zapraszam do skoku w XIX wiek!:)

Au revoir l'été!

2009-09-07T12:46:00.013+02:00

Idzie jesień. Czuję to. - stwierdził mój D. podczas któregoś spaceru.- Liście opadają.
E, tam. To pewnie przez to gorąco..- dodałam.
A jednak miał rację. Wyczuł jesień wcześniej niż ja.

Pogoda sprawia, że coraz łatwiej zapomnieć o lecie. Poranek "pachnie chłodem" i suszonymi liśćmi, kolory stają się blade, rachityczne. Będzie mi brakować lata, barwy, ciepłych nocy. Nadchodzi poważna jesień, która jest przedsmakiem jeszcze poważniejszej zimy.

W "Zakonie Krańca Świata" pióra M.L. Kossakowskiej, główny bohater posiada umiejętność przenoszenia się do miejsca we własnym umyśle - mentalnego ogrodu, w którym czuje się wspaniale i bezpiecznie. Ogród ten został wykreowany w całości przez jego wyobraźnię, a więc wygląda tak, jak sobie życzy jego właściciel..

Aby się rozgrzać, proponuję przejść do ogrodu:).

Wywiad z Wampirem. Libera me.

2009-09-02T11:45:00.004+02:00

Libera me mówi nie tyle o śmierci, i nie tylko klimat śmierci stwarza, co przygnębiające poczucie tęsknoty za życiem, kiedy egzystencja staje się śmiercią. W utworze brzmi spokój pochodzący z akceptacji swego losu i jednoczesna dramaturgia wiecznego smutku, nieustającego żalu za tym, co już nie powróci.

Niczym grzesznik wołający do Boga o odpuszczenie win, tak wampir błaga życie o wybaczenie swej zdrady, przejścia na stronę śmierci. To pieśń, która stwarza noc, nieśmiertelnych, którzy płaczą i proszą, choć nie wierzą, że ich modły zostaną wysłuchane. Mijają stulecia, świat się zmienia, ale wampirza melancholia jest niezmienna i cicha.

Muzyka opisuje krainę mroku, w której ludzie przewijają się bez znaczenia, nieistotne są ludzkie cmentarze, kościoły i boleści. Istotne jest cierpienie wampira, znacznie głębsze i bogatsze od ludzkiego, gdyż jest to cierpienie wieczne.

Utwór nie daje nadziei, jest potężny i dostojny jak wampir, nieludzki, choć śpiewany przez śpiewaków o pięknych, czystych głosach. Jeśli kiedykolwiek jakikolwiek nieśmiertelny mógłby pokutować za swe przewiny to tylko przy wtórze Libera me.

Elliot Goldenthal – 01. Libera me
Interview with the Vampire Soundtrack

Dracula. Czy wampir może kochać?

2009-08-27T11:33:00.004+02:00

Dlaczego Dracula, zarówno ten z musicalu i ten filmowy musiał umrzeć? Czemu wampir zawsze musi umrzeć, przebywając w ludzkim świecie? Czemu ludzki świat go pokonuje?

Dracula musiał umrzeć, żeby ocalić miłość. Tę miłość, jaką obdarzył Minę.
Młoda kobieta wiodła zwykły, stateczny żywot z narzeczonym Jonathanem. Pojawienie się Draculi zaburzyło funkcjonowanie jej świata, jego postać wprowadziła dysonans, niepokój.

I tu pojawia się pytanie. Czy istnieje wieczna miłość? Czy dla wspomnienia z przeszłości warto burzyć teraźniejszość? Czy może lepiej by było, gdyby wampir nigdy nie pojawił się w życiu człowieka?
Ratunkiem od powstałego dysonansu była tylko i wyłącznie śmierć Draculi.
Gdyby Mina również stała się wampirem nie oznaczałoby to gwarancji wiecznej miłości. Uczucie Draculi opierało się na przeszłości i znajdowało swoje urzeczywistnienie w teraźniejszości - te stany dla istoty wiecznej wydają się najbardziej prawdopodobne. Być może wieczność przybiera postać płynną, kiedy trzy wymiary czasu zlewają się ze sobą jak.. Wieczność nie dawała Minie gwarancji uczucia Draculi, które bazowało na tym, co jest i na tym, co było. Liczył się stan obecny - człowieczeństwo Miny i nadnaturalność wampira.

Dracula musiał zniknąć z jej świata. Oczywiście przed zniknięciem zatrząsł jej życiem, pobudził do myślenia, przeżywania - prawdopodobnie nie zapomniała o nim aż do dnia śmierci.

I tak oto śmierć uratowała miłość, idealizując Draculę w wspomnieniach Miny. Czy morderstwo jest wyrazem miłości?
Jeśli służy to uratowaniu miłości- tak.
Dla Miny i Draculi nie było szansy. Nie było szansy dla człowieka i wampira, bo w końcu pojawia się pragnienie i wampir decyduje się ukąsić, aby ugasić to, co nim targa. Wierzy, że dozna ukojenia. Jednak ukojenie jest tragiczną iluzją.

Człowiek umiera, wampir nie. Dracula kochał Minę jako istotę ludzką. Taką, jaką zapamiętał ze swego ludzkiego życia, zanim stał się dzieckiem nocy. Kochał kobietę taką, którą odnalazł po stuleciach w młodej narzeczonej Jonathana Harkera.

Pozwolić na tworzenie mitu było szansą ocalenia uczucia tych dwojga.
Jednak życie Miny byłoby niepełne, gdyby nie pojawiła się w nim postać transylwańskiego księcia. Kobieta pragnęła go i jednocześnie wiedziała, że to złe. On nie był częścią jej nie tyle świata, co wyobrażenia o świecie.
Ale czy oni obydwoje nie poddali się tylko iluzji miłości? Czy nie pokochali jedynie wizji ich samych?

Czasem jedyną formą ocalenia miłości jest śmierć.
Wampir, jako istota spoza ludzkiego świata, nie może współistnieć z człowiekiem. Jej pojawienie się mąci porządek natury, Każde wtargnięcie wampira do życia kończy się tragedią. Dlatego jest to istota skazana na wieczną samotność, na życie bez miłości. Zyskując nieśmiertelność, oddaje coś szalenie znaczącego – swoje człowieczeństwo. Jest niczym duch człowieka, który umarł, ale jeszcze o tym nie wie, uparcie lgnąc do świata żywych. Dlatego wampir cierpi, żywiąc się cieniami uczuć.

Stacja Kultura :)

2009-08-24T10:46:00.004+02:00

Serdecznie zapraszam wszystkich, którzy tu zaglądają, przypadkiem, albo z upodobania, do odwiedzenia Stacji Kultury - bloga o kulturze, na której publikuję moje teksty:).

Tutaj można przeczytać moją recenzję książki "Harry Potter i Insygnia Śmierci".

A tu do poczytania o projekcie StacjaKultura.pl :

Stacjakultura.pl, to projekt stworzony przez grono studenckie. Na chwilę obecną strona wygląda, jak blog, ale nie dajcie się zwieść. To dopiero początek. Zrezygnowaliśmy bowiem z postawienia zwykłego, statecznego, teasera na rzecz mini bloga. Do czasu premiery systemu, który właśnie jest pisany, tutaj będziemy opowiadali coś o sobie oraz prezentowali materiały. Stacjakultura.pl ma być połączeniem dwóch bardzo popularnych systemów. Jakich? To na razie tajemnica. Mogę wam jedynie zdradzić na chwilę obecną, że będzie to coś nowego na polskim rynku. Poza tym chcemy aby na łamach naszego wortalu pojawiały się materiały, które wyszły z ręki profesorów uczelni wyższych. Piony jakie zobaczycie po odpaleniu naszego serwisu to: film, muzyka, kultura oraz gry i technika. PS: Nie należy tworzyć skromnych planów. Nie ma w nich magii zdolnej poruszać serca.

Zapraszam!:)

Wampiry. Edward Cullen – wampir doskonały?

2009-08-16T13:37:00.009+02:00

Przystojny, szarmancki i tajemniczy – obiekt westchnień nastolatek i wrażliwych pań w każdym wieku. Któż to taki? Czyżby nowe wcielenie Jamesa Bonda? Nic bardziej mylnego. Mowa bowiem o Edwardzie Cullenie, bohaterze cyklu Zmierzch autorstwa Stephenie Meyer. Być może pod wieloma względami przypomina on Agenta 007, lecz panów dzieli zasadnicza różnica – Edward jest wampirem i nad martini („wstrząśnięte, nie mieszane”) przedkłada inne trunki..

Wampir Edward i jego romans z amerykańską nastolatką Bellą uwiódł wyobraźnię wielu ludzi. Dlaczego tak się stało?

Wizerunek wampira zaczął się wykształcać w połowie XIX – tego wieku. Niewątpliwie pierwszym literackim krwiopijcą był lord Ruthven, bohater noweli „Wampir” Johna Williama Polidoriego. Bohater dzieła był postacią mroczną, złowieszczą i skrytą pod ciemnym ubiorem. Atrybut ten, jak i czerń weszły na stałe do klasycznego wizerunku wampira. Krwiopijca, niezależnie od wersji wampirzego mitu, jest istotą złą. Pije krew, niosąc śmierć, jest wybrykiem natury („żyje” a jednocześnie jest martwy), przyprawia ludzi o lęk, a jednocześnie fascynuje.

W najsłynniejszych powieściach wampirycznych, takich jak Dracula Stokera, Carmilla Sheridana Le Fanu czy Wampir Polidoriego, krwiopijca to istota, która może żyć wiecznie, ale jednocześnie ma swoje słabości, dzięki którym można ją zniszczyć (światło słońca czy osikowy kołek to wyjątkowo skuteczne metody zwalczania wampira). Upiór może wabić ludzi dzięki swoim nieprzeciętnym mocom: hrabia Dracula potrafił zmieniać się w zwierzę, Carmilla rzucała urok ofiary, podobnie jak lord Ruthven.

Od XIX wieku do współczesności wampir zdążył ewoluować. W Kronikach Wampirów Anne Rice czy serialu Czysta Krew (2008, reż. J. Dahl) można zaobserwować postępującą idealizację upiora, jego wyglądu oraz charakteru. Ta idealizacja łączy się również z uczłowieczaniem wampira, który zaczyna przeżywać emocje, w tym winę, a co za tym idzie chęć odkupienia. Jednym zdaniem – upiór staje się człowiekiem.

Z pewnością Edward Cullen ma być tą szczytową formą wampira, albo, jak kto woli, wampirem idealnym. Bohater ma olśniewającą urodę, nienaganne maniery, i jak ognia unika krwi ludzkiej. Poza tym jest zakochany. Jego skóra lśni na słońcu jak diamenty ( mit o śmiercionośnym działaniu słońca okazuje się wierutną bzdurą!), jego ruchy są niewiarygodnie szybkie, a zmysły ostre jak brzytwa.

Edwardowi obce są bolączki egzystencji, nuda czy bezsens (w końcu posiada nieśmiertelną jak on sam rodzinę), a żywot urozmaica mu umiejętność czytania w myślach i rozgryzanie zagadkowej śmiertelniczki.

Można przypuszczać, że Stephenie Meyer (świadomie lub nie) obdarzyła swego bohatera najznakomitszymi cechami wampirzego gatunku, zupełnie pozbawiając go ciemnych stron istnienia „dziecka nocy”.

Dzięki temu zabiegowi Edward staje się czymś więcej niż tylko ideałem swego gatunku – jest również mężczyzną, którego się pożąda, nawet bardziej niż przedstawiciela rasy ludzkiej.
Trudno oprzeć się wrażeniu, że wampiryzm Edwarda jest tylko dodatkiem do jego osoby, mającym decydować o atrakcyjności bohatera, jeszcze jednym elemencie budującym jego (jakże pociągający!) wizerunek.

I tak oto wampiryzm został przedstawiony banalnie, pełni funkcję błyszczącego świecidełka przyciągającego czytelnika ( a raczej czytelniczkę). Wampir nie budzi strachu ani fascynacji. Jest kolejnym elementem popkultury, obok wilkołaka Jacoba, „przeciętnej nastolatki” Belli i tkliwego romansu „którego nawet śmierć nie rozłączy”. Wampira da się lubić, a nawet kochać.

Warto zauważyć, że w cyklu Zmierzch jest podział na dobre wampiry (raczące się krwią zwierzęcą), jak i złe wampiry (preferujące raczej ludzkie płyny). Niech ten podział nikogo nie zwiedzie. Wampir jest istotą, która z założenia nie może być dobra, gdyż z jej postacią zawsze związane są krew i śmierć.

Lśniący na słońcu Edward Cullen może być bardziej niebezpieczny niż klasyczny upiór, gdyż próby uczynienia z niego dobrego wampira, podkreślają jego głęboko skrywaną prawdziwą naturę – nocnego drapieżcy spragnionego krwi.

W ogrodzie.

2009-08-14T12:29:00.006+02:00

Kto zgadnie co to za roślina? :)

Magia Słowa. Jonathan Strange i pan Norrell.

2009-08-13T12:05:00.011+02:00

Pies śpi, jego białą plamę oświetla delikatne kuchenne światło. Jego pani pije herbatę cytrynową („ na chłód i smutek”). Wczoraj zaprosiłam do domu Anglię, która jak widzę, rozpanoszyła się za oknem. Czytam książkę. Jaką? Z pewnością niezwykłą.

Bo „Jonathan Strange i Pan Norrell” to powieść niesamowita.

Świat jest magiczny, magia jest drzewem, mgłą, obłokiem. Założyłam suknię utkaną z cieni i liści drzew, weszłam do lasu i ujrzałam zamierające Królestwo. Uszy moje wypełniła melancholijna muzyka i muszę uważać na pewnego pana, która nosi się w zieleni i tańczy do utraty tchu.

Piesek obudził się i rozgląda po kątach. Pewnie nie wie, że deszcz ustąpi dopiero wtedy, gdy skończę czytać książkę. A jestem dopiero przy drugim tomie.

Zimna Anglia nieprędko pożegna się z naszym domem.

Dawno temu w trawie...

2009-08-11T13:40:00.014+02:00

...bąk siadał na kwieciu, nie znając jego nazwy. Cienie były fioletowe i przypominały kwiaty.

Zieleń była pełna dumy - sterczała sztywno, zatapiając się w trawie.
Usiądź na ławce i przyjrzyj się cieniowi oraz świetle, powąchaj kwiat i odpocznij trochę.
W końcu jest tu tak przyjemnie :)

Kolory.

2009-08-08T11:46:00.013+02:00

Nie znam się na fotografii. Za to jestem wielbicielką piękna, nawet tego "martwego" i "zamrożonego" przez aparat. Z pewnością nie jest to dla mnie sposób zatrzymywania chwil ani unieśmiertelniania. Raczej zgadzam się z XIX- wiecznym przesądem, że zdjęcia zabierają duszę. Dzieje się tak, dlatego, że obiekt fotografowany dostaje nowe życie - na zdjęciu. I tak oto zaczyna żyć podwójnym życiem:).
I tak oto, znalazłam (znaleźliśmy - Błękit) podwójne życie Śródmieścia, nas samych i przedmiotów nas otaczających. Z doskonałym aparatem i z moim niedoskonałym okiem.
Zdjęcia były robione w Śródmieściu, które poznaje na nowo.
Zdecydowanie jestem za głupia na ten aparat.
No i w sumie nie lubię fotografii.
;)

Zieleń
Srebro
Złoto
Błękit
Czerń
Żółć
Biel
Fuksja

Happening. Jarmark Saski.

2009-08-03T11:02:00.014+02:00

No to hop w XVII wiek!:)
A w nim ja i On.

foto. Kamil Mirkowicz

zródło: digart.pl Lajt

West Highland White Terrier, zwany Andą

2009-07-28T11:40:00.008+02:00

Jest mała. I biała.
Dzięki niej polubiłam pieski. Merdanie ogonem, radość, gdy idzie na spacer.
Lubi wąchać i ciężko ją oderwać od pachnących listków. Na dworze jest zupełnie oszołomiona światem - ludźmi, zapachami i innymi pieskami. Potem pachnie trawą, w której się tarzała.
Nasz piesek wchodzi do łóżka wieczorem i rano, prezentując dziką radość z możliwości liźnięcia na dzień dobry.
Co ona lubi? Wąchać to na pewno. Reaguje emocjonalnie na zapach pomidora i nie sposób odpędzić jej od pilniczka do paznokci. Ale o czymś zapomniałam...A tak. Anda lubi żebrać. Siada wtedy na pupci i śmiertelnie poważnym wzrokiem wpatruje się w przysmaki leżące na niedostępnym stole. Teraz śpi sobie, a może tylko się wyleguje? Biegając w swej tajemniczej, psiej wyobraźni po najpiękniejszych miejscach z najciekawszymi zapachami.
Lubię ją. Bardzo, bardzo. :)

Kogutek.Kazimierz Dolny

2009-07-10T21:43:00.009+02:00

Blogi kulinarne

2009-06-26T10:40:00.005+02:00

Prowadzenie bloga internetowego to w dzisiejszych czasach norma. Blog jest formą pamiętnika, ale o tyle ciekawego, że publikowane myśli dajemy do wglądu innym użytkownikom. Wiadomo, tyle jest rodzajów blogów, co internautów.
Jednak warto zwrócić uwagę na typ internetowego pamiętnika, który rozwija się w ogromnym tempie – mowa o blogach kulinarnych.
Czym się różni blog kulinarny od innych form blogowania?
Otóż, cechuje go uniwersalność. Ot, każdy przecież je, a ludzie lubią dogadzać swoim kubkom smakowym, poprzez przyrządzanie rozmaitych dań.

Kolejną cechą bloga kulinarnego jest to, że każdy użytkownik może poczuć się mistrzem w tej dziedzinie. Wystarczy trzymać się przepisu podanego przez autorkę bloga (choć nieśmiało pokazują się także męskie blogi kulinarne), która doradzi lepiej niż suchy opis w książce kucharskiej. Istotna jest również relacja między twórcą a użytkownikami wystawiającymi komentarze, gdyż często pojawia się stosunek mistrz – uczeń. Osoby, które są stałymi gośćmi na blogach kulinarnych często „zarażają” się pasją pieczenia lub gotowania i otwierają własne strony, gdzie prezentują własne kulinarne dzieła.

Podobnie jak inne internetowe pamiętniki, tak samo blogi kulinarne tworzą coś w rodzaju społeczności, która integruje się poprzez tworzenie wspólnych akcji pieczenia i gotowania (np. „Z widelcem po Europie” czy „Wielkie grillowanie”). Twórczynie blogów znają się nawzajem, najczęściej tylko w sieci i wymieniają się przepisami.

Kuchnia jednoczy. Także panie, które szukają swego miejsca na świecie. Prowadzenie i kontaktowanie się przez bloga w ojczystym języku jest szansą na zachowanie namiastki polskości na obczyźnie. Przykładem jest mieszkająca w Walii Dorota z bloga Moj e Wypieki (zdobywczyni nagrody za najlepszego bloga 2008) czy też Patrycja z Truffle in a rum chocolate, która bloguje w Irlandii.

Oprócz dzielenia się pasją kucharską blog kulinarny może być miejscem dla kreacji artystycznej. Przepisy często są obrazowane znakomitymi zdjęciami potraw, a ich opisy plastyczne i poetyckie (White Plate Liski, Trufla Patrycji).

Przepisy zamieszczane na blogach kulinarnych są różnorodne. Pojawiają się dania narodowe, egzotyczne, proste albo wyrafinowane. Jednakże koncepcja jest wspólna: radość z kucharzenia oraz idee slow food oraz comfort food ,czyli np. pieczenie domowego ciasta zamiast kupowania go w sklepie i czerpania z tego przyjemności.

a piece of spring.

2009-05-12T16:11:00.006+02:00

Wampiry, strzygi i spółka - fotorelacja

2009-04-08T18:44:00.019+02:00

Truna

Bo czosnek to jest to.

Buźki jak malowane.

Popcorn

Dzieci kukurydzy

Siała baba mak

Informację o wystawie Wampiry, strzygi i spółka można znaleźć na stronie Muzeum Etnograficznego w Warszawie oraz tutaj
:)

100krotki

2009-03-28T10:49:00.016+01:00

Zdjęcie szczęśliwe, bo z najszczęśliwszego okresu z tamtego roku:) i tamtej wiosny:).Od tamtej pory wiosna = miłość:) Dla uczczenia ciepłego powietrza zza okna.

True Blood. O Luizjanie.

2009-03-24T14:25:00.013+01:00

Piękna i klimatyczna jest Luizjana. A klimat ten wynika z tego, że w ciągu dnia słońce oświetla wszystko obficie i radośnie, zaś nocą księżyc jest równie łaskawy. Mocne światłocienie padają na przechadzających się zakochanych, rozgrzana słońcem ziemia, pełne ciepła drzewa i kwiaty otwierają się nocą upajając aromatem.

Noc w Luizjanie jest kwiatem, który otacza miękkością zapachu i nie jest ważne , czy ludzie śpią, czy marzą albo pracują - noce i dnie są tam bliźniacze, a księżyc świeci równie mocno jak słońce, są sobie równe, jednakowo kochane dzieci.

Może dlatego wampiry tak bardzo upodobały sobie Luizjanę, ten Stan, w którym noc tak bardzo im przypomina utracony dzień.

blogowanie, powitanie

2009-03-24T13:53:00.006+01:00

Świat blogów jest fascynujący. Może stroić się w różne gadżety, tak jak w świecie realnym.
Mi spodobało się kilka z nich:
Muzyczne- możliwość wgrania na swojego bloga odtwarzacza z YouTube, do którego mogę wrzucić ulubione utwory:).
Wizualne - na tej stronie można znaleźć różne zabawne odmierzacze czasu, klasyczne i w formie zbzikowanej - zwierzątka, potwory, cuda techniki. Mi przypadła do gustu sympatyczna cytrynka, którą umieściłam na blogu:).
Ciekawą funkcją jest możliwość podglądania znajomych blogów, które mogą ukazywać się w postaci miniaturek ze zdjęciem i opisem. Oszczędza to dużo czasu:)

A czemu piszę o tym wszystkim?
Pisanie bloga jest dla mnie kuszące z kilku powodów - mogę działać twórczo przedstawiając własne dokonania, czy też refleksje, odtwórczo pokazując dzieła innych i swobodnie bawić się wirtualnym światem, korzystając z jego specyfiki:)
Tak więc enjoy!:)

melodia mgieł

2009-03-20T21:08:00.012+01:00

Czekając na na stacji metra, ujrzałam na infoscreenie coś, co mnie rozproszyło.Była to fotografia za mgłą. Szybko zapisałam dane fotografa i w domu znalazłam jego stronę.Kompozycje Jerzego Cierpickiego są zachwycające i wychodzą poza zwyczajną strukturę fotografii - mgła czynie je podobnymi do XIX - wiecznych pejzaży Romantyków.
Mgła jest tym środkiem, który niweluje współczesną ostrość obiektywu - zmiękcza, rozmywa świat, czyniąc go delikatnym i takim, jaki utrwalony został na fotografii sprzed wieku.
Resztę zachwycających fotograficznych dzieł można zobaczyć na stronie Jerzego Cierpickiego.

2009-03-16T16:40:00.001+01:00

może ten blog nie zawiedzie :)

Artykuły

2008-03-22T19:08:00.025+01:00

RECENZJE KSIĄŻEK

RECENZJE FILMÓW, SPEKTAKLI, MUZYCZNE

PUBLIKACJE NAUKOWE, ESEJE, FELIETONY

Bywam

2008-01-01T20:55:00.000+01:00

Stacja Kultura
Anne Rice
Ośrodek Praktyk Teatralnych Gardzienice
True Blood
Wegetarianie